Αγάπη, γνώση και βαθμοί

26 06 2007

Θυμάστε σε ένα προηγούμενο post που είχα πει για μια λύση του 4ου θέματος διαφορετική που είχε σκεφτεί ένας μαθητής μου? Ε, δεν την πήραν σωστή, δυστυχώς.. Παρ’ όλα αυτά ήθελα να μοιραστώ μαζί σας αυτή την χαρά να είσαι καθηγητής κάποιου παιδιού. Εγώ αυτό που από την αρχή ήθελα να πετύχω ήταν όχι να κάνω τον μαθητή μου να γράψει τον μέγιστο βαθμό, αλλά να αγαπήσει αυτό που του μάθαινα στο μέγιστο. Και ο βαθμός θα ερχόταν σαν αποτέλεσμα αυτού. Ο μαθητής μου έγραψε 17 και στις δύο Βιολογίες ενώ σε όλα τα άλλα της κατεύθυνσης ήταν κοντά ή πολύ πιο χαμηλά από την βάση. Έδινε για δεύτερη φορά και πέρυσι είχε γράψει και αντίστοιχους βαθμούς στη Βιολογία (9 και 14 νομίζω)… Αυτό λοιπόν είναι η χαρά η οποία με κάνει να γράφω τώρα. Γιατί ξέρω ότι η ώρα μου δεν πήγε χαμένη και ότι από τα 17 που έγραψε το παιδί, σε μερικά χρόνια θα θυμάται τουλάχιστον τα 16. Για μένα αυτό σημαίνει μάθηση, και θά ‘πρεπε κάποια στιγμή αυτό να συμβεί και για όλους τους υπόλοιπους και ειδικά αυτούς που είναι αρμόδιοι να μας πουν τι είναι μάθηση.

Δεν πρέπει πια να κάνουμε στα παιδιά με τέτοιο τρόπο μάθημα, που στο τέλος του διαγωνίσματος να θέλουν να σκίσουν το κωλοβιβλίο του κωλομαθήματος, που τα παίδευε ένα χρόνο. Για μένα τότε ένα παιδί είναι άριστος μαθητής και όχι όταν «γράψει» άριστα. Εγώ από τον χρόνο που πέρασα μαζί με αυτό τον μαθητή μου κατάλαβα ότι και οι δυο μας, κι αυτός αλλά κι εγώ ξανά, αγαπήσαμε την Βιολογία.! Με πίεζε να του λέω πράγματα εκτός όχι μόνο βιβλίου αλλά και εγκυκλοπαίδειας, κι εγώ του τα έλεγα γνωρίζοντας ότι στον ίδιο χρόνο θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει κάτι άλλο που θα μας έδινε 0,1 στα 20 περισσότερο.. Αλλά τι αξίζει τελικά? Απαντήστε μου εσείς.. Εγώ πιστεύω ότι αξίζει ν’ αγαπήσεις κάτι έστω κι αν δεν είσαι ούτε θα γίνεις ποτέ ο καλύτερος σ’ αυτό. Και τα βιβλία που στο έμαθαν αυτό να τα βάζεις στο πιο καλό μέρος στην βιβλιοθήκη αντί να τα σκίζεις με μανία.

Κάποτε πρέπει να αλλάξουμε, κάποτε να διδάξουμε. Να διδάξουμε τίποτα άλλο από το να μην σκίζουν τα παιδιά τα βιβλία τους μετά από κάθε μάθημα με μια δόση σαδισμού.. Όλα τ’ άλλα, πιστέψτε με, τα παιδιά είναι σε πολύ πιο ευνοϊκή θέση να τα μάθουν καλύτερα από όλους μας. Εμείς ας αρκεστούμε στο να διδάσκουμε αγάπη για την επιστήμη, την γνώση!

Λάζαρε μπράβο! Εμένα με έκανες περήφανο!

Αλέξης Π.

Advertisements

Ενέργειες

Information

7 Σχόλια

28 06 2007
Αϊάσανθος Ίων

Αξίζει να αγαπάμε οτιδήποτε κάνουμε.
Αξίζει να του δίνουμε όλο μας το είναι.
Αξίζει να γινόμαστε αυτό.

Διότι μόνον τότε
θα είμαστε εμείς
και συγχρόνως
τα πάντα.

Λέω…

1 07 2007
BioLogos

Aξίζουν συγχαρητήρια που βοήθησες το Λάζαρο να αγαπήσει τη Βιολογία κι όχι να πετάξει το βιβλίο μετά τις εξετάσεις.οι βαθμοί είναι ένας δείκτης και δεν λένε τίποτα, ούτε για τις ικανότητες ενός ανθρώπου ούτε για την ευφυία του.Και πάλι μπραβο.Προσωπικά για το θέμα της γενετικής κακώς οι διορθωτές έπιασαν λάθος την απάντηση.Πρέπει επιτέλους και αυτοί να μην είναι τόσο μονοδιάστατοι!

2 07 2007
alexpan

Γεια σου φίλε Biologos, καλώσήρθες!
Είμαι σίγουρος ότι κι εσύ κάπως έτσι νοιώθεις για την Βιολογία, αν και όλη την ώρα θέλουμε να φύγουμε από το εργαστήριο, κι όλο εκεί γυρνάμε..!
Δεν λυπούμαστε για την πιθανή αδικία , αντίθετα χαιρόμαστε για την ανταμοιβή, και βαθμολογικά και γνωστικά.
Θα τα λέμε!
Αλέξης Π.

13 07 2007
Anastasia

Η αλήθεια είναι ότι και ο Λάζαρος αλλά και εσύ αξίζετε συγχαρητήρια!!! Η βιολογία είναι δύσκολο μάθημα στα σχολεία όχι τόσο για την ύλη της όσο για τους καθηγητές της!Η βιολογία πέρα από επιστήμη, πέρα από μάθημα είναι τρόπος ζωής, είναι παντού μέσα μας, γύρω μας, παντού!! Είναι άπειρη και συνδυαστική!! Έτσι όσο κι αν είναι δύσκολος σαν κλάδος, είναι μέρος του εαυτού μας!! Δεν είναι δύσκολη η κατανόησή της αν απλά αφιερώσουμε λίγο από τον χρόνο μας για να την «δούμε». Πως ? Με την φροντίδα ενός φυτού, ενός ζώου με την παρατήρησή τους με την παρατήρηση ενός μωρού, ενός ανθρώπου!!Το πως γεννιούνται, πως μεγαλώνουν, πως πεθαίνουν !! Με την παρατήρηση και φροντίδα απλά του περιβάλλοντος που μας φιλοξενεί!! Ίσως χρειάζονται πολλές γνώσεις, ίσως ακόμα και πολλές ικανότητες, μα το πιο σπουδαίο από όλα….. απαιτείται αγάπη για αυτόν τον κλάδο!! Όχι μόνο για να την διδάξεις αλλά και μόνο για να μιλήσεις για αυτήν!! Δυστυχώς όχι μόνο στα σχολεία αλλά ούτε και στα Πανεπιστήμια πολλές φορές δεν συναντάς ανθρώπους που να σου διδάξουν την Βιολογία όπως κατά την γνώμη μου θα έπρεπε, δηλαδή με γνώμονα την αγάπη τους για αυτήν. Πολλές φορές μάλιστα με την συμπεριφορά τους αναγκάζουν πολλούς να την εγκαταλείψουν!! Τελειώνοντας, θα ήθελα να σου πω ένα μεγάλο μπράβο που τα κατάφερες με τον Λάζαρο και να ευχηθώ να μην γίνουμε εμείς κάποια στιγμή μετά από χρόνια τέτοιοι κοινωνοί της Βιολογίας όπως αυτούς που περιγράφουμε από όποιο πόστο και αν κατέχουμε!!

13 07 2007
alexpan

Γεια σου Αναστασία μου!! Καλωςήρθες βρε! Ευχαριστούμε για τα καλά σου λόγια. Ελπίζω κι εγώ να μην καταλήξουμε έτσι. Είναι πολύ σωστά και όμορφα όσα λες για την Βιολογία, είναι έτσι ακριβώς! Είναι παντού η άτιμη! Και νομίζω ότι και στα σχολεία και στα Πανεπιστήμια, η νέα γενιά (αν την αφήσουν ποτέ) επιστημόνων- καθηγητών θα έρθει να αλλάξει τα πράγματα και να δείξει την πραγματική αξία που πρέπει να δίνουμε στα πράγματα. Ήδη αυτό έχει αρχίσει να συμβαίνει στο εξωτερικό και αρχίζουμε να βλέπουμε group- leaders και καθηγητές Πανεπιστημίων στα τριάντα τους να έρχονται για να αναταράξουν λίγο τα πράγματα παγκοσίως πολλές φορές (βλέπε EMBL, Max Plank Institute και άλλα τέτοια).. Αλλά εδώ σίγουρα θα αργήσουμε, δηλαδή θα είμαστε και σε αυτή την αλλαγή, στη ματιά την σοβαροφανή που έχουμε, τελευταίοι. Αυτό νομίζω μπορούμε να το εγγυηθούμε όλοι μας εδώ.. Χμ, βλέπω κεφάλια να κουνιούνται συγκαταβατικά.. Μακάρι να μην είναι έτσι και να είμαστε όλοι γελασμένοι. Προς το παρών ας γελάμε που και που με όλα αυτά (πικρά μάλλον..).
Αυτά,

Καλωσήρθες και πάλι Μαρία Αναστασία μου!! Ευχαριστούμε για το «γεμάτο» comment!!
φιλάκια,
Αλέξης Π.

1 10 2007
xrysostomos

Ενα ακόμη μεγαλύτερο μπράβο αξίζει και για το γεγονός ότι ο συνάδελφος Αλέξης δούλεψε την αγάπη για τη Βιολογία στα πλαίσια μιας προετοιμασίας για εξετάσεις.
Είχα την άποψη πως κάτι τέτοιο είναι πολύ δύσκολο και μάλλον εφικτό μόνο στην περίπτωση του Γυμνασίου που εργάζομαι εγώ…
Εύγε και πάλι εύγε!

1 10 2007
alexpan

Κύριε Χρυσόστομε,
Σας ευχαριστώ ιδιαιτέρως για το κολακευτικό σας σχόλιο καθώς επίσης και για το link στο blog σας. Πράγματι, προσπάθησα να διοχετεύσω αυτή μου την αγάπη στο παιδί, γιατί έτσι κι εγώ μπόρεσα να προχωρήσω (όσο μπόρεσα) στην επιστήμη αυτή. Φυσικά γνωρίζω ότι κάτι τέτοιο μπορεί να αποβεί μοιραίο για την τελική βαθμολογία στις Πανελλήνιες αλλά ελπίζω και στο μέλλον να μη μου βγει σε κακό. Και μερικά μόρια λιγότερα είμαι πλέον πεπεισμένος ότι αξίζει να χαθούν για χάρη της.. αγάπης!

Να ‘στε καλά,
Αλέξης Π.

Υ.Γ. Μόλις επέστρεψα από το Λονδίνο και ανακτώ σιγά σιγά τις δυνάμεις μου.. Θα επιστρέψω κάποια στιγμή με νέα μου! Ως τότε.. Πές τα Χρυσόστομε!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: