Λονδίνο: Να που χτυπά η καρδιά της έρευνας

28 07 2007

Γεια σας από το Λονδίνο!!

Είναι η πρώτη μου μέρα εδώ στη ζωή μου και ο λόγος καθαρά επιστημονικός. Ήρθα σαν φιλοξενούμενος από ένα εργαστήριο πολύ γνωστό για τον εξαιρετικό χειρισμό του στα stem cells, ώστε να μάθω, να μάθω, και μετά να μάθω λίγα ακόμη! Το εργαστήριο ανήκει σε ένα από τα πιο γνωστά Πανεπιστήμια της Ευρώπης, το Imperial College CSC, MRC.  Περισσότερα βέβαια γι’ αυτό θα σας πω όταν από Δευτέρα πρωτοπάω..

Αυτό που ήθελα να θίξω εδώ είναι μια σκέψη που έκανα όταν έβλεπα από ψηλά το αχανές Λονδίνο, στο οποίο θα προσγειώνονταν άλλοι 150 περίπου άνθρωποι σε λίγα λεπτά. Όλους κάτι μας φέρνει στο Λονδίνο. Και για εμάς τους βιολόγους η επιστήμη μας. Γιατί που αλλού παρά εδώ να χτυπά η καρδιά της έρευνας στη Βιολογία. Εδώ συνωστίζονται εκατοντάδες εξαιρετικά εργαστήρια και Πανεπιστήμια γενικότερα, γιατί εδώ συνωστίζεται κατά.. τόνους η χρηματοδότηση για όλα αυτά.

Δεν μου είναι εύκολο να σκεφτώ ότι αυτή η επιστήμη με ταξίδεψε σε όλο και μεγαλύτερα κέντρα. Σκέφτομαι: από το χωριό μου στην Πάτρα, από εκεί στην Αθήνα και τώρα στο Λονδίνο.. Είναι πολύ ωραία όλα αυτά, πραγματικά, αλλά μήπως θα ήταν ακόμη πιο ωραία, αν η πορεία που σου προσφερόταν θα ήταν η ανάποδη? Λίγο πιο αποκεντρωτική? Λίγο πιο.. εξοχική? Να πάρουμε την γνώση μαζί με τα χρήματα και τα μυαλά μας ρε παιδιά και να πάμε στην εξοχή να δουλέψουμε, να σκεφτούμε, να προχωρήσουμε. Αυτό σκέφτηκα έτσι στιγμιαία.. Μετά απλώς (ξανα)χάρηκα που μου δίνει μια υποτροφία την ευκαιρία να έρθω εδώ. Γιατί πως αλλιώς να ερχόμουνα, αναρωτιέμαι..

Αυτά μέχρι τώρα αγαπητοί μου! Τα πιο επιστημονικά από Δευτέρα που θα πατήσω για πρώτη φορά στο Πανεπιστήμιο! Καλή αντάμωση στην πατρίδα,

Εις το επανειδείν,

Αλέξης Π.





αστειάκι…

11 07 2007

Ένας δικηγόρος, ένας γιατρός κι ένας βιολόγος συζητούν για γκόμενες. Λέει στους δύο επιστήμονες ο δικηγόρος:

«Παιδιά εγώ πιστεύω ότι δεν πρέπει να έχεις γκόμενα αν είσαι παντρεμένος, γιατί έτσι και σε πιάσει μπορεί να σε χωρίσει και να παίρνει μετά για μια ζωή μια διατροφή από σένα να (με το συμπάθειο)» Απαντά ο γιατρός:

«Μάγκες εγώ έχω βρει τη λύση. Αν και παντρεμένος, λέω στη γυναίκα μου ότι πάω Ιατρείο και τη βγάζω με την γκόμενα. Δεν έχει καταλάβει τίποτα.»

Ο βιολόγος δεν τα καταλαβαίνει αυτά και αποκρίνεται:

«Παιδιά εγώ δεν καταλαβαίνω τι λέτε ακριβώς.. Εγώ έχω πει στη γυναίκα μου ότι έχω γκόμενα, αλλά και στην γκόμενα ότι είμαι παντρεμένος. Έτσι όταν λείπω από το σπίτι τους, νομίζουν ότι είμαι με την άλλη.. Είναι ο καλύτερος τρόπος για να είμαι στο εργαστήριο χωρίς να το παίρνουν χαμπάρι!!»

..αστειάκι ε?? Μου το είπε ένας κακόβουλος φιλαράκος μόλις άκουσε ότι είμαι από αυτούς κι εγώ (τους βιολόγους ντε!)

Άντε κι επιστρέφω με κάτι πιο σοβαρό που ετοιμάζω.

Τα ξαναλέμε,

Αλέξης Π.





Και μετά το πτυχίο??

2 07 2007

Κι όμως αυτό είναι ένα θέμα που απασχολεί όλους τους νέους ανθρώπους που ξέρουν ότι θέλουν να ασχοληθούν εργαστηριακά με τη Βιολογία αλλά όχι ακριβώς με τι.. Όσο κι αν για τους μεγαλύτερους επιστήμονες μοιάζει κάπως χαζό, ο νέος άνθρωπος υπάρχει μεγάλη περίπτωση να μην ξέρει με τι να ασχοληθεί. Μόνο ότι θέλει. Μπορεί να του αρέσουν όλα τα θέματα του κόσμου, μπορεί μόνο ένα αλλά και πάλι τελικά να καταπιαστεί με κάτι άλλο.

Είναι πολύ πολύπλοκο όσο κι αν φαίνεται απλό. Τα ερωτήματα πολλά:

– Να κάνω μεταπτυχιακό ή διδακτορικό?

– Να κάτσω στην Ελλάδα ή να βγω στο εξωτερικό?

– Να εμείνω σε κάποιο θέμα που ξέρω ότι μου αρέσει πολύ, ή να κάνω πρώτα μια έρευνα αγοράς?

– Να βρω κάποιο εργαστήριο που να έχει χρήματα ώστε να μην πρέπει να κάνω ανακύκλωση στα tips, ή να παίρνω τα kits από την τσέπη μου (που λέει ο λόγος)?

– Να μείνω με κάποιο γνωστό επιστήμονα που ξέρω ότι θα βοηθήσει και θα βγει εύκολα μια πολύ ωραία δημοσίευση, ή να πάω με κάποιο που τώρα αρχίζει, με μεράκι αλλά χωρίς χρήμα και δόξα?

– Να ασχοληθώ με κύτταρα, με ποντικάκια, με μύγες, με αχινούς? Ποιο μοντέλο ζώου μου αρέσει?

Και αυτές οι ερωτήσεις δεν σταματάνε εύκολα..

Εγώ δυστυχώς δεν γράφω αυτό το post για να προτείνω κάτι.. Δυστυχώς είναι ερωτήματα στα οποία βάζει ο καθένας όση βαρύτητα χρειάζεται για τον εαυτό του. Εγώ για παράδειγμα κάτι πρωταρχικό που ήθελα ήταν να υπάρχει ωραίο περιβάλλον, να είμαστε όλοι μέσα στο εργαστήριο καλά μεταξύ μας. Αυτό γίνεται. 

Το θέμα που είχα πρωταρχικά στο μυαλό μου, άλλαξε τελείως. Όχι από κάποια πίεση, αλλά επειδή πράγματι βρήκα μεγαλύτερο (ή ίσο) ενδιαφέρον με αυτό με το οποίο ασχολούμαι. Και μπορεί να αλλάξει ακόμη περισσότερο..

Και όσο για το τελευταίο, το τι μοντέλο να χρησιμοποιήσεις, αυτό κι αν φαντάζει χαζό στους επιστήμονες που έχουν ένα εργαστήριο. Το μοντέλο όλοι ξέρουμε ότι δεν έχει καμία σημασία για το αποτέλεσμα. Στην πραγματικότητα διαλέγουμε το μοντέλο ανάλογα με το θέμα με το οποίο ασχολούμαστε και με το κατά πόσον αυτό είναι εύκολο να το χειριστούμε. Ένας ελέφαντας δηλαδή δεν είναι καθόλου καλό μοντέλο για ένα εργαστήριο στον δεύτερο όροφο με γυαλικά και άλλα εύθραστα και ακριβά μηχανήματα μέσα! Επίσης, αν θα να μελετήσεις την εξέλιξη, που έχουμε και πολλούς fans εδώ από ότι έχω καταλάβει, θα ξεκινήσεις την έρευνα από πρωτόγονους οργανισμούς, όπως Αρχαία κι όχι από ποντίκια ή τον άνθρωπο. Αν ασχολήσαι με την Αναπτυξιακή του θέματος τώρα, θα καταπιαστείς με ποντικάκια ή εχίνους ή Xenopus (πως το λεν ρε συνάδελφοι στα ελληνικά?). Η Νευροβιολόγοι αγαπούν τις μύγες, τον C. elegans ή και τα ποντικάκια (περισσότερο για την φυσιολογία του εγκεφάλου, όχι την μοριακή προσέγγιση). Αλλά ας μην το αναλύσουμε άλλο…

Το θέμα εδώ είναι ότι ο ερευνητής, κάθε μέρα θα ασχολείται με αυτό το ζώο (ή τα κύτταρα). Στην πραγματικότητα θα αρχίσεις να κάνεις σωστά τα πειράματά σου μόνο αν αρχίσεις να συζητάς με το πειραματόζωό σου (!) όσα δεν έχεις συζητήσει με τους φίλους σου!! Θέλω να πω ότι δεν μπορεί να είσαι στο ίδιο εργαστήριο με πειραματόζωάκια που σου τη σπάνε, όσο δεν μπορείς να είσαι και με ανθρτώπους που σου τη σπάνε. Αυτή φυσικά είναι η άποψή μου και είμαι σίγουρος ότι πολύ λίγοι το βλέπουν έτσι! Οπότε αυτό είναι άλλο ένα θέμα που έτυχε (αλλά ίσως δεν πέτυχε) μεγάλης προσοχής από μένα!

Η σειρά που θα τοποθετήσει ο κάθε νέος πτυχιούχος όλα αυτά τα ερωτήματα είναι θέμα του χαρακτήρα του, της φιλοδοξίας, του κολλήματός του. Μπορεί η συνταγή να πετύχει, μπορεί και όχι.. Πάντα όμως μπορείς να φτιάξεις ένα νέο γλυκό, όχι να σταματήσεις να τρως γλυκά, αυτό να το θυμόμαστε (κι εγώ φυσικά)!

Εύχομαι στα παιδιά που τώρα ψάχνονται πάνω στα θέματα αυτά να μην τους κόψει το γλυκό!

Θα τα λέμε,

Αλέξης Π.