Και μετά το πτυχίο??

2 07 2007

Κι όμως αυτό είναι ένα θέμα που απασχολεί όλους τους νέους ανθρώπους που ξέρουν ότι θέλουν να ασχοληθούν εργαστηριακά με τη Βιολογία αλλά όχι ακριβώς με τι.. Όσο κι αν για τους μεγαλύτερους επιστήμονες μοιάζει κάπως χαζό, ο νέος άνθρωπος υπάρχει μεγάλη περίπτωση να μην ξέρει με τι να ασχοληθεί. Μόνο ότι θέλει. Μπορεί να του αρέσουν όλα τα θέματα του κόσμου, μπορεί μόνο ένα αλλά και πάλι τελικά να καταπιαστεί με κάτι άλλο.

Είναι πολύ πολύπλοκο όσο κι αν φαίνεται απλό. Τα ερωτήματα πολλά:

– Να κάνω μεταπτυχιακό ή διδακτορικό?

– Να κάτσω στην Ελλάδα ή να βγω στο εξωτερικό?

– Να εμείνω σε κάποιο θέμα που ξέρω ότι μου αρέσει πολύ, ή να κάνω πρώτα μια έρευνα αγοράς?

– Να βρω κάποιο εργαστήριο που να έχει χρήματα ώστε να μην πρέπει να κάνω ανακύκλωση στα tips, ή να παίρνω τα kits από την τσέπη μου (που λέει ο λόγος)?

– Να μείνω με κάποιο γνωστό επιστήμονα που ξέρω ότι θα βοηθήσει και θα βγει εύκολα μια πολύ ωραία δημοσίευση, ή να πάω με κάποιο που τώρα αρχίζει, με μεράκι αλλά χωρίς χρήμα και δόξα?

– Να ασχοληθώ με κύτταρα, με ποντικάκια, με μύγες, με αχινούς? Ποιο μοντέλο ζώου μου αρέσει?

Και αυτές οι ερωτήσεις δεν σταματάνε εύκολα..

Εγώ δυστυχώς δεν γράφω αυτό το post για να προτείνω κάτι.. Δυστυχώς είναι ερωτήματα στα οποία βάζει ο καθένας όση βαρύτητα χρειάζεται για τον εαυτό του. Εγώ για παράδειγμα κάτι πρωταρχικό που ήθελα ήταν να υπάρχει ωραίο περιβάλλον, να είμαστε όλοι μέσα στο εργαστήριο καλά μεταξύ μας. Αυτό γίνεται. 

Το θέμα που είχα πρωταρχικά στο μυαλό μου, άλλαξε τελείως. Όχι από κάποια πίεση, αλλά επειδή πράγματι βρήκα μεγαλύτερο (ή ίσο) ενδιαφέρον με αυτό με το οποίο ασχολούμαι. Και μπορεί να αλλάξει ακόμη περισσότερο..

Και όσο για το τελευταίο, το τι μοντέλο να χρησιμοποιήσεις, αυτό κι αν φαντάζει χαζό στους επιστήμονες που έχουν ένα εργαστήριο. Το μοντέλο όλοι ξέρουμε ότι δεν έχει καμία σημασία για το αποτέλεσμα. Στην πραγματικότητα διαλέγουμε το μοντέλο ανάλογα με το θέμα με το οποίο ασχολούμαστε και με το κατά πόσον αυτό είναι εύκολο να το χειριστούμε. Ένας ελέφαντας δηλαδή δεν είναι καθόλου καλό μοντέλο για ένα εργαστήριο στον δεύτερο όροφο με γυαλικά και άλλα εύθραστα και ακριβά μηχανήματα μέσα! Επίσης, αν θα να μελετήσεις την εξέλιξη, που έχουμε και πολλούς fans εδώ από ότι έχω καταλάβει, θα ξεκινήσεις την έρευνα από πρωτόγονους οργανισμούς, όπως Αρχαία κι όχι από ποντίκια ή τον άνθρωπο. Αν ασχολήσαι με την Αναπτυξιακή του θέματος τώρα, θα καταπιαστείς με ποντικάκια ή εχίνους ή Xenopus (πως το λεν ρε συνάδελφοι στα ελληνικά?). Η Νευροβιολόγοι αγαπούν τις μύγες, τον C. elegans ή και τα ποντικάκια (περισσότερο για την φυσιολογία του εγκεφάλου, όχι την μοριακή προσέγγιση). Αλλά ας μην το αναλύσουμε άλλο…

Το θέμα εδώ είναι ότι ο ερευνητής, κάθε μέρα θα ασχολείται με αυτό το ζώο (ή τα κύτταρα). Στην πραγματικότητα θα αρχίσεις να κάνεις σωστά τα πειράματά σου μόνο αν αρχίσεις να συζητάς με το πειραματόζωό σου (!) όσα δεν έχεις συζητήσει με τους φίλους σου!! Θέλω να πω ότι δεν μπορεί να είσαι στο ίδιο εργαστήριο με πειραματόζωάκια που σου τη σπάνε, όσο δεν μπορείς να είσαι και με ανθρτώπους που σου τη σπάνε. Αυτή φυσικά είναι η άποψή μου και είμαι σίγουρος ότι πολύ λίγοι το βλέπουν έτσι! Οπότε αυτό είναι άλλο ένα θέμα που έτυχε (αλλά ίσως δεν πέτυχε) μεγάλης προσοχής από μένα!

Η σειρά που θα τοποθετήσει ο κάθε νέος πτυχιούχος όλα αυτά τα ερωτήματα είναι θέμα του χαρακτήρα του, της φιλοδοξίας, του κολλήματός του. Μπορεί η συνταγή να πετύχει, μπορεί και όχι.. Πάντα όμως μπορείς να φτιάξεις ένα νέο γλυκό, όχι να σταματήσεις να τρως γλυκά, αυτό να το θυμόμαστε (κι εγώ φυσικά)!

Εύχομαι στα παιδιά που τώρα ψάχνονται πάνω στα θέματα αυτά να μην τους κόψει το γλυκό!

Θα τα λέμε,

Αλέξης Π. 

Advertisements

Ενέργειες

Information

One response

2 07 2007
BioLogos

Όλα αυτά που αναφέρεις έχουν αποτελέσει τη μάστιγα του εγκεφάλου μου και πολλών φίλων-βιολόγων εδώ και χρόνια,από όταν ήμασταν πρωτο εξάμηνο φοιτητές. Πτυχία, κόντρα πτυχία,καθηγητές,δημοσιεύσεις,παρουσιάσεις, πανικός αλλά στο τέλος της ημέρας, εκεί που κάθεσαι στο εργαστήριο και μοναδική σου επιθυμία είναι μια κρύα μπύρα και χαλάρωση (εκφράζω προσωπική προτίμηση) έχεις ξεχάσει τα πάντα και νοιώθεις ότι έχεις κάνει το σωστό.Κοιτάς γύρω σου και νοιώθεις σαν τον καλλιτέχνη που έδωσε μορφή στο έργο που είχε χαοτικά μπλεγμένο μέσα στο μυαλό του.Αυτό είναι το σημείο που αποτελεί τη μεγαλύτερη ικανοποίηση για έναν νέο επιστήμονα και αργά ή γρήγορα έρχεται όσο αγαπάς την τέχνη της βιολογίας . Μπορεί να ακούγονται ρομαντικά ή εκτός τόπου αυτά που λέω αλλά δεν υπάρχει έτοιμη φόρμουλα για τις επιλογές που θα κάνει κάποιος.Κακές αποφάσεις οδηγούν στην εμπειρία και αυτή στις σωστές αποφάσεις.Και τέλος για να μην κουράζω …αν δεν σου αρέσει το μοντέλο που χρησιμοποιείς, δεν το ερωτευτείς(!), τότε το αποτέλεσμα θα είναι πολυ ρηχό
Την καληνύχτα μου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: